Η ομιλία της βασίλισσας

Στην σκιά τωνκαιρών το φως των Χριστουγέννων λάμπει. Η ιστορία των Χριστουγέννωνλαμβάνει μέρος σε μια εποχήσκοταδιού, ανησυχίας και καταστολής. Είναι η ιστορία του Χριστού. Ψάχνοντας για καταφύγιο μέσα στην νύχτα ο Ιωσήφ και η Μαριά χτυπούν την πόρτα ενός πανδοχείου, αλλά δεν υπάρχει χώρος διαθέσιμος. Αντί δωματιού λοιπόν τους αφήνουν να περάσουν την νύχτα στον στάβλο. Εκεί ο Χριστός γεννιέται. Με τον ερχομό τουτο φως της αγάπης αστράφτει σε όλον τον κόσμο, φέρνοντας κοντά τον Θεό και τον άνθρωπο.

Βασικό είναι το παλιό  ρητό· αγάπα τονγειτονά σου όπως τον εαυτό σου. Στις μέρες μας το παραπάνω ρητό δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Μπορούμε να λέμε ότι γνωρίζουμε τους συνανθρώπους μας; Είναι όλοι αυτοί που κάποια στιγμή έτυχε να σμίξουν οι δρόμοι μας. Αλλά το συνειδητοποιούμε; Τους βλέπουμε πραγματικά; Τι κάνουμε όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να αγωνίζονταιμόνοι τους; Είμαστε ανοιχτοί στονα τους προσεγγίσουμε και να τους δώσουμε χέρι βοηθείας ή τους αφήνουμε να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους; Ανεξάρτητααπό το κατά πόσο οργανωμένη είναι η δημόσια ή ιδιωτική πρόνοια, πάντοτε θα εξαρτόμαστεαπό μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι θα φροντίζουναλλήλους. Η δυστυχία και ο πόνος δεν μαλακώνουν μόνο άπο κυβερνήτικα ή μη ιδρύματα. Ας είμαστε ευγνώμονες στο ότι ακόμα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ευπρόσδεκτα και αμερόληπταπροσφέρουν βοήθεια εκεί που χρειάζεται περισσότερο.

Σ'αυτήν την εποχή της παγκοσμιοποίησης όλα αλλάζουν γρήγορα και οι αποστάσειςμικραίνουν. Η τεχνολογική πρόοδος και ο ατομικισμός έχουν κάνει τον άνθρωπο περισσότερο ανεξάρτητο και απόμακρο. Όλο και περισσότερο εξαρτιόμαστε μόνο από τους ίδιους τους εαυτούς μας.Αλλά ακόμα κι'έτσι, είναι πόλυ σημαντικό για μας να έχουμε μια σκεπή που να μπορούμε νατη λέμε σπίτι και που να μπορούμε ναεμπιστευόμαστε για συντροφιά και στήριξη αυτούς που μένουν κάτω από αυτήν. Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι να εναρμονισούμε το άτομο με την κοινωνία καινα αποκαθιστίσουμε τηνεμπιστοσύνη μεταξύ τους. Η σύγχρονη οικονομική κρίση μας τονίζει την ανάγκηαυτής της εναρμόνησης.

Είναι στα δύσκολα που η επιθυμία γιακοινή αντίληψη αναπτύσεται. Η θρησκεία και η πίστη εστιάζουν στην ευθύνη τουσυνανθρώπου μας. Κάποτε η πίστη στο να βοηθούμε αλλήλους ήταν το βασικό θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζονταν η κοινωνία. Όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Ο σημερινός άνθρωπος όμως φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο για τον συνανθρωπό του. Σήμερα οι άνθρωποι νοιάζονται περισσότερο για την ευεξίατους. Τείνουμε να γυρνάμε την πλάτη και να κλείνουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας στους γύρω μας. Σήμερα ακόμα και οι γειτονές μας, μας είναι άγνωστοι. Μιλάμε μεταξύ μας χώρις να επικοινωνούμε, κοιταγόμαστε χώρις να βλεπόμαστε. Επικοινωνούμε με σύντομα μυνήματα. Η κοινωνία μαςγίνεται διαρκώς πιο ατομικιστική. Ηπροσωπική ελευθεριά έχει αποσυνδεθεί από την συλλογικότητα. Αλλά χωρίς το "εμείς"η υπαρξή μας γίνεται ανούσια, μένει άδεια. Οι βίρτουαλ συναντήσειςδεν μπορούν να γεμίσουν αυτό το κενό· το αντίθετο, η απόσταση μεγαλώνει. Το ιδανικό του απελευθερομένου ατόμου έχει φτάσει στο τέλος του. Πρέπει να προσπαθήσουμενα βρούμε ένα τρόπο που θα μας γυρίσει πίσω σε όλα αυτά που μας ενώνουν.

Όλο καιλιγότερο ο συνανθρωπός μας ξυπνάει μέσα μας την αδελφοσύνη και την συμπόνοια.Για να αισθανθεί κάποιος ευσπλαγχνία είναι απαραίτητο να αισθανθεί πρώτα την οικειότητα. Πραγματική επαφή πηγάζει από τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Η ομιλίαειναι απολύτως απαραίτητη για να χτίσουμετην εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Αυτός που δεν επιδίδεται στον διάλογο,κλείνεται στον εαυτό του. Άρα τα μέσα που θα μπορούσαν ναχρησιμοποιηθούν για να μας φέρουν πιο κοντάμετατρέπονται σε εμπόδιο γι'αυτούς που δεν το κατανοούν και δεν γινόνταικατανοητοί. Οι συνανθρωποί μας παραμένουν ξένοι και εξαιτίαςαυτού η αδελφοσύνη υποφέρει.

Μέσα από λέξεις και εικόνες γινόμαστε δέκτες του πόνου κάποιου άλλου, άλλα συχνά αυτός ο πόνος φαίνεται τόσο μακρυνός με αποτέλεσμα να προκαλεί μια αίσθηση ανικανότητας. Η υπερβολικήπληροφόρηση προκαλεί αδιαφορία, ανία. Τόση που μας κάνει να κλείνουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μαςεξαιτίας της. Όταν η συμπόνοια δεν υπάρχει η κοινωνία χάνεται.

Οι πρόσφατες τεχνολογικές εφευρέσεις φαίνεται οτι μας φέρνουνπιο κοντά, μας έχουν όμως σε "ασφαλή απόσταση" κρυμένους πίσω από τις οθώνες. Πλέον μπορούμε να μιλάμε χωρίς να εμφανιζόμαστε, χώρις να βλεπόμαστε, έτσι, ανώνυμα. Είναι εύκολο πλέον να εκφράζουμε συναισθήματαμε ωμό και ανόητο τρόπο. Κανένας δεν κατηγορείταιγια έλλειψη σεβασμού. Η διαφορετικότηταδεν σημαίνει εχθρικότητα, είναι η εχθρικότητα που προκαλεί αποξένωση.

Ο συνανθρωπός μαςφαίνεται αποξενομένος και μακρυνός, αλλά στις δύσκολες ώρες η συμπόνοια μας καταβάλει, κάνουμε τις προσωπικές μας ανάγκες, τους δισταγμούς και τους φόβους μας στην άκρη και διακινδυνεύονταςτα πάντα τρέχουμε να βοηθήσουμεαυτόν που έχει την ανάγκη. Στις πιο επώδυνες  περιστάσεις η βοήθεια μετατρέπεται σε αδελφικήαγαπη. Τότε είναι που η εσώτερη ομορφιά έρχεται στην επιφάνεια. Η ομορφιά τηςεπιθυμίας να προσφέρουμε αμερόληπτα βοήθεια, να είμαστε πλάι σε ξένους και να θέλουμε να τους βοηθήσουμε όταν υποφέρουν και βρίσκονται σε απόγνωση.Η ευσπλαγχνία μας ενώνει με τους αδελφούς καιτις αδελφές που μας χρειάζονται. Ένα χέρι απλωμένο, ή ένα βλέμμα που στοχεύει στην επαφή μπορούν να προσφέρουν σε βάθος το μύνημα της αγάπης. Η χώρα μας έχει μεγάλη παράδοση στην ευσπλαγχνία καιτον εθελοντισμό.

Ο κόσμος μας χρειάζεται ανθρώπους με πάθος και με αίσθηση του καθήκοντος, γιατί έτσι όλοι όσοι ζουν στην απομόνωσηθα νιώσουν ευπρόσδεκτοι και θα διατηρήσουν την πίστη τους στην καλοσύνη.

Τα Χριστούγενναπροκαλούν την αίσθηση της ζεστασιάς καιτης συντροφικότητας. Στον στάβλο πίσω απ'το πανδοχείο βρίσκεται το ταπεινό σημείο στο οποίο ξεκινά η ζωή του Ιησού. Στο σκοτάδι της νύχτας το φως της ειρήνης και της αγάπης λάμπει σε όλη την γη.

Εύχομαι σε όλους σας ευλογημέναΧριστούγγενα.

Here Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την απάντηση μου στην βασίλισσα.